WOEDE

Ze komt binnen met één vraag:
Waarom ontplof ik soms ineens, zonder waarschuwing?

Tijdens de sessie hoeft ze niets te analyseren of te verklaren.
We volgen wat zich aandient.

Vanuit haar onbewuste verschijnt een beeld:
een rode bal, fel van kleur, vol spanning.
Ze ziet hoe ze deze met beide handen onder water probeert te houden.
Krachtig. Krampachtig. Vermoeiend.

En dan komt het inzicht — niet bedacht, maar ervaren:
ze hóéft hem niet vast te houden.
Ze hoeft niets te controleren.
Alleen maar… los te laten.

Op het moment dat ze dat in het beeld doet, verandert alles.
De spanning zakt.
De strijd verdwijnt.
En ze voelt: dit is hoe ik zonder woedeaanvallen kan leven.

Niet door haar woede te onderdrukken,
maar door te stoppen met vasthouden wat eigenlijk vrij wil zijn.

Wanneer je stopt met dragen, kan iets groters je dragen.
Je hoeft het niet alleen te doen.